Oskarżam

 

Sędziego Izby Wojskowej Sądu Najwyższego Andrzeja Tomczyka, sędziego Izby Wojskowej Sądu Najwyższego Marka Pietruszyńskiego, prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego Janusza Godynia, dyrektora Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego Krzysztofa Ślebzaka, pierwszego prezesa Sądu Najwyższego Stanisława Dąbrowskiego, przewodniczącego Wydziału Odwoławczo Kasacyjnego Izby Wojskowej Sądu Najwyższego Wiesława Błusia, sędziego Izby Wojskowej Sądu Najwyższego Mariana Bulińskiego, sędziego Izby Wojskowej Sądu Najwyższego Bogdana Rychlickiego, sędziów Wydziału III Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego Małgorzatę Gersdorf, Jolantę Frańczyk, Romana Kuczyńskiego, prezesa Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego Waleriana Sanetrę, sędziów Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego Kazimierza Jaśkowskiego, Halinę Kiryło, Macieja Pacudę, sędziów Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego Zbigniewa Korzeniowskiego, Jerzego Kuźniara, sędziów Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego Kazimierza Jaśkowskiego, Romualda Spyta, dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie Grażynę Adaszkiewicz i dyrektora Departamentu Podatków Dochodowych Ministerstwa Finansów Ewę Adamiak.

 

Głównie o to, że poświadczają nieprawdę w dokumentach, wykorzystują własne stanowiska do uzyskania korzyści, łamią i nadużywają prawa, ochraniają – łamiąc prawo i poświadczając nieprawdę – swoich kolegów i koleżanki po fachu i tuszują ich przestępstwa… Ale oddajmy głos oskarżycielowi, Januszowi Komórowi.

 

– Publiczny akt oskarżenia, błędnie nazwany subsydiarnym, wniosłem, w miejsce nieudolnego prokuratora w dniu 1 sierpnia tego roku do Sądu Okręgowego w Warszawie – wyjaśnia Janusz Komór. – Subsydiarny akt oskarżenia mogą wnieść oskarżyciele posiłkowi w stosunku do oskarżycieli publicznych. W moim przypadku, w stosunku do mnie, oskarżycielem posiłkowym może być inny pokrzywdzony tym samym czynem zgodnie z art. 55 par. 3 Kpk i takim będzie sędzia Mariusz Lewiński po złożeniu oświadczenia sądowi iż w takim charakterze chce przystąpić do sprawy.

 

Obaj panowie – Janusz Komór i Mariusz Lewiński – od lat walczą z grupami przestępczymi działającymi w sądach i w prokuraturach. Teraz będą mogli połączyć siły.

 

– Co do subsydiarnego aktu oskarżenia w błąd wprowadzili mnie niedouczeni adwokaci z wyboru, którzy w przededniu upływu ustawowego terminu odmówili sporządzenia i podpisania aktu oskarżenia w obawie o swoje kariery zawodowe! – mówi Komór. – I, proszę sobie wyobrazić, stwierdzili, że nie muszą tego czynić bo w art. 55 par. 2 Kpk zostało użyte słowo „powinien” jako nie obowiązek lecz jedynie wskazane zalecenie – wyjaśnia i dodaje, że art. 55 par. 2 Kpk nie stanowi przymusu adwokackiego bowiem w takim przypadku ustawodawca użyłby słowa „musi” lub „adwokat obowiązkowo sporządza i podpisuje akt oskarżenia”.

 

– Sędziowie wydali zarządzenie w przedmiocie usunięcia rzekomych i faktycznych braków formalnych wniesionego aktu oskarżenia oraz wniosku o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów Sądu Najwyższego – mówi Janusz Komór i dodaje: – Termin usunięcia braków upływa dziś 26 sierpnia. Na wszelki wypadek potrzebny jest jakiś odważny adwokat.

 

Rozmawiając z Januszem Komórem pytam również o ewentualną publikację najważniejszych fragmentów aktu oskarżenia.

– Załączony akt można opublikować w całości bowiem okoliczności popełnienia przestępstw przez funkcjonariuszy publicznych zostały ujawnione przed Sądem Okręgowym w Warszawie rozpoznającym zażalenie na nieudolnego prokuratora – mówi Komór, z naciskiem dodając PUBLIKOWAĆ…

 

 

                                             SUBSYDIARNY  AKT  OSKARŻENIA

 

 

                                     Działając w imieniu Pokrzywdzonego Janusza Komóra na podstawie udzielonego mi pełnomocnictwa (w załączeniu) do złożenia niniejszego aktu na podstawie   art. 55 Kpk w związku z ponownym postanowieniem (z.115-120)) prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście Północ sygn. akt 4 Ds. 1180/13/IV  oskarżam ׃

 

Sędziego Izby Wojskowej SN Andrzeja TOMCZYKA, któremu zarzuca się iż wydając zarządzenia w dniu 06.03.2012r. sygn. akt WZ 41/11 (z.4) i w dniu 23.04.2012r.sygn. akt WZ 10/12 (z.12) odmawiające przyjęcia zażalenia z 14.02.2012r. na postanowienie SN z 02.02.2012r. i zażalenia z  28.03.2012r na postanowienie SN z 14.03.2012r.o nieuwzględnieniu wniosku o wyłączenie sędziów IW SN nadużył swoich uprawnień wbrew przepisowi szczególnemu jakim jest art. 429 § 1 Kpk i mający pierwszeństwo w stosunku do przepisu ogólnego jakim jest art. 93 § 2 Kpk, gdyż organem uprawnionym jest tylko prezes sądu oraz poświadczył nieprawdę o znaczeniu prawnym iż ma zastosowanie art. 426 § 1 Kpk, który dotyczy jedynie orzeczeń wydanych na skutek odwołania natomiast  § 2 tego przepisu w stosunku do Sądu Najwyższego stawia warunek – chyba że ustawa stanowi inaczej – co ma miejsce w przypadku art. 425 §1 Kpk i art. 176.1 Konstytucji RP bowiem postanowienie z wniosku zostało wydane w I instancji sądowej,

 

to jest popełnienie czynów z art. 231 Kk, 258 Kk i 271 Kk,

Sędziego Izby Wojskowej Sądu Najwyższego (IW SN) Marka PIETRUSZYŃSKIEGO, któremu zarzuca się iż wydając postanowienie w dniu 03.04.2012r.syg. akt  WZ 9/12 (z.7) jako II instancja nadużył swoich uprawnień wbrew art. 30 § 2 Kpk, art. 57 ustawy o SN i art. 45.1 Konstytucji RP i wydał orzeczenie jednoosobowo

czyniąc zażalenie bezużytecznym, którym nie miał prawa wyłącznego rozporządzania, poświadczając nieprawdę o znaczeniu prawnym iż bezwzględny art. 176.1 Konstytucji RP dotyczy jedynie rozstrzygnięć merytorycznych a nie incydentalnych (wpadkowych), a art. 426 § 1 Kpk rzekomo jako przepis szczególny daje prawo do jednoinstancyjnego postępowania sądowego w zw. z art. 78 zd. 2 Konstytucji RP – z wniosku o wyłączenie sędziego ze sprawy,

 

to jest popełnienie czynów z art. 231, 258, 271, 276 Kk,

 

Prezesa Izby Wojskowej SN Janusza GODYNIA, któremu zarzuca się iż scedował swoje obowiązki z art. 429 § 1 i 2 Kpk  na sędziego podwładnego i wydając postanowienie jednoosobowo w dniu 13.06.2012r. sygn.  akt WZ 17/12 jako II instancja nadużył swoich uprawnień wbrew art. 30 § 2 Kpk, poświadczył nieprawdę o znaczeniu prawnym iż jego podwładny był uprawniony do stwierdzenia niedopuszczalności środka zaskarżenia od postanowienia wydanego w I instancji pomimo jednoznacznego art. 425 § 1 Kpk , art. 426 § 1 Kpk i art. 176.1 Konstytucji RP i uczynił zażalenie z 14.05.2012r. (z.14) do Izby Karnej SN bezużytecznym, którym nie miał prawa wyłącznego rozporządzania,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 258, 271, 276 Kk,

 

Dyrektora Biura Studiów i Analiz SN Krzysztofa ŚLEBZAKA, któremu zarzuca się iż działając z upoważnienia Pierwszego Prezesa SN w załatwieniu skargi (z. 17) na Prezesa IWSN w związku z jego prawomocnym postanowieniem z 13.06.2012r. poświadczył w piśmie z 13.07.2012r. nieprawdę o znaczeniu prawnym, że zarzuty w stosunku do tego rozstrzygnięcia są bezprzedmiotowe i nie dają podstaw do zastosowania art. 304 § 2 Kpk w zw. z art. 231, 258, 271, 276 Kk i skarga mogła jedynie zostać rozpoznana w rozumieniu działu VIII Kpa,  a mimo to nie dopełnił obowiązku nałożonego przez art. 238 § 1 Kpa i nie podał uzasadnienia faktyczno-prawnego swojego odmownego stanowiska udaremniając postępowanie karne przeciwko sędziemu SN zwłaszcza iż wyłącznie uprawnienia w zakresie skargowym w stosunku do sędziego posiada Pierwszy Prezes SN i Rzecznik Dyscyplinarny SN, oraz nie dopełnił obowiązku nałożonego przez art. 256 Kpa i skargę na siebie z 23.07.2012r. uczynił bezużyteczną mimo iż nie miał prawa wyłącznego nią rozporządzenia – nadużywając art. 239 Kpa,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258, 271, 276 Kk,

 

Pierwszego Prezesa SN Stanisława DĄBROWSKIEGO, któremu zarzuca się iż nie dopełnił obowiązku załatwienia skargi z 03.07.2012r. na Prezesa IW SN, Janusza GODYNIA, i scedował to na dyrektora Biura Studiów i Analiz SN, który zignorował obowiązek nałożony przez art. 304 § 2 Kpk w zw. z art. 231, 239, 258, 271, 276 Kk, a następnie Pierwszy Prezes SN nie dopełnił obowiązku nałożonego przez art. 232 § 1 Kpa i przekazał skargę z 23.07.2012r. (z. 20) do załatwienia osobie, której działalności skarga dotyczyła to jest dyrektorowi Biura Studiów i Analiz SN o czym świadczy pismo z 06.08.2012r. (z. 21),

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258 Kk,

 

Sędziego Izby Wojskowej SN Andrzeja TOMCZYKA, któremu zarzuca się iż wydając zarządzenie w dniu 29.05.2012r. sygn. akt WZ 18/12 o załączeniu do akt zażalenia z 14.05.2012r. (z.22) na postanowienie IW SN o nieuwzględnieniu wniosku – o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego załatwienia zażalenia z 21 i 28.03.2012r.- nadużył swoich uprawnień i dokonał czynności procesowej bez podstawy prawnej, czyniąc zażalenie z 14.05.2012r. bezużytecznym pomimo iz nie miał prawa wyłącznego nim rozporządzenia i poświadczył nieprawdę o znaczeniu prawnym, że na jego zarządzenie zażalenie nie przysługuje nie wskazując wbrew art. 459 § 3 Kpk zakazu ustawowego,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258, 271, 276 Kk,

 

Prezesa Izby Wojskowej SN Janusza GODYNIA. któremu zarzuca się iż nie dopełnił obowiązku wbrew art. 429 § 1 i 2 Kpk wydania zarządzenia o niedopuszczalności zażalenia z 14.05.2012r.(z. 22) sygn. akt WZ 18/12 i upoważnił wbrew temu przepisowi szczególnemu podległego sobie sędziego Andrzeja TOMCZYKA do dokonania czynności załączenia zażalenia do akt sprawy – czego nie przewiduje ustawa Kpk,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231 i 258 Kk,

 

Dyrektora Biura Studiów i Analiz SN  Krzysztofa ŚLEBZAKA, któremu zarzuca się iż w piśmie z 22.06.2012r. (z. 25) poświadczył nieprawdę o znaczeniu prawnym, że zarządzenie BEZ PODSTAWY PRAWNEJ z 29.05.2012r. (z. 23) o załączeniu zażalenia (z. 22) – wydane w I instancji –  przez upoważnionego sędziego przez prezesa IWSN jest wbrew art. 429 § 2 Kpk i art. 425 § 1 Kpk  niezaskarżalne i udaremnił postępowanie karne przeciwko SSN  Andrzejowi TOMCZYKOWI i Januszowi GODYNIOWI, czyniąc skargę bezużyteczną,

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258, 271, 276

 

Pierwszego Prezesa SN Stanisława Dąbrowskiego, któremu zarzuca się iż załatwiając skargę z 03.07.2012r. (z. 27) w dniu 05.07.2012r. nadużył art. 239 Kpa nie wykazując bezzasadności zarzutów skargi i udaremnił postępowanie karne przeciwko swoim podwładnym poświadczając nieprawdę o znaczeniu prawnym o bezzasadności zarzutów,

 

to jest o popełnienie czynów z art.231, 239 258, 271 Kk,

 

Przewodniczącego Wydziału Odwoławczo Kasacyjnego Izby Wojskowej SN Wiesława BŁUSIA, któremu zarzuca się iż wydając zarządzenie administracyjno-porządkowe w dniu 25.07.2012r.sygn. akt WZ 18/12 (z. 30) o pozostawieniu bez rozpoznania zażalenia z 03.07.2012r. (z. 29) nadużył swoich uprawnień i nie dopełnił obowiązku podania podstawy prawnej swojego zarządzenia bowiem ustawa nie przewiduje takiej formy zarządzenia w tym przedmiocie, gdyż zgodnie z art. 430 § 2 Kpk winno być wydane postanowienie w składzie 3 osobowym zgodnie z art. 57 ustawy o SN i tym samym uczynił zażalenie bezużytecznym, którym nie miał prawa wyłącznego rozporządzenia, poświadczając nieprawdę o znaczeniu prawnym wbrew art. 425 § 1 Kpk w zw. z art. 466 § 1   Kpk, że na jego zarządzenie zażalenie nie przysługuje bez wskazania zakazu ustawowego wbrew art. 459 § 3 Kpk,

 

to jest o popełnienie czynów z art.231, 258 ,271, 276 Kk,

 

Prezesa Izby Wojskowej SN Janusza GODYNIA, któremu zarzuca się iż skargę z 10.08.2012r. (z. 31)  na przewodniczącego  Wydziału IW SN Wiesława BŁUSIA przekazał zarządzeniem z 17.08.2012r. sygn. akt WZ 18/12 (z. 32) do Zespołu ds. Korespondencji SN i którą niezgodnie z właściwością załatwił w dniu 29.08.2012r. dyrektor Biura Studiów i Analiz SN (z. 38) rzekomo z upoważnienia Pierwszego Prezesa SN i w ten sposób prezes IW SN uczynił skargę bezużyteczną,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258 Kk,

Sędziów Izby Wojskowej SN Wiesława BŁUSIA, Mariana BULIŃSKIEGO, Bogdana RYCHLICKIEGO, którym zarzuca się iż w dniu 05.07.2012r. sygn. akt WZ 20/12 wydając postanowienie o umorzeniu  postępowania w przedmiocie przyjętego zażalenia z 21.05.2012r. (z. 33) na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt Kp 46/11 o nieuwzględnieniu wniosku o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego załatwienia wniosków w kwestiach wpadkowych takich jak o stwierdzenie właściwości sądu, wyłączenia sędziego delegowanego, o zawieszenie postępowania – zignorowali fakt przedwczesnego wydania w dniu 15.05.2012r. orzeczenia merytorycznego i poświadczyli nieprawdę o znaczeniu prawnym – wbrew art. 459 § 1 Kpk w zw. z art. 176.1 Konstytucji RP w zw. z art. 426 § 1 Kpk  – o prawomocności  tego orzeczenia mimo iż z mocy wymienionych przepisów prawa  sądowa kontrola postanowień prokuratorskich o odmowie wszczęcia lub umorzenia postępowania przygotowawczego, czyli zamykających drogę do wydania wyroku – nie może się kończyć na jednej instancji sądowej, a poświadczając nieprawdę o niezaskarżalności swojego postanowienia z 05.07.2012r. wydanego w I instancji sądowej uczynili bezużytecznym zażalenie z 21.05.2012r. w przedmiocie zawieszenia postępowania przed WSO w Warszawie i nie zechcieli dostrzec zażalenia złożonego do IW  SN za pośrednictwem prezesa WSO na przedwczesne rozstrzygnięcie merytoryczne tego sądu,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258, 271, 276 Kk,

 

Dyrektora Biura Studiów i  Analiz SN  Krzysztofa ŚLEBZAKA, któremu zarzuca się iż w piśmie z 29.08.2012r. (z. 38) poświadczył nieprawdę o znaczeniu prawnym o bezzasadności skargi z 10.08.2012r.(z. 31) na Przewodniczącego Wydziału Odwoławczo Kasacyjnego IWSN, który uczynił bezużytecznym zażalenie z 03.07.2012r. Właściwym organem do załatwienia skargi z 10.08.2012r. był Prezes IWSN, zwłaszcza iż zażalenie z 03.07.2012r. podlegało załatwieniu w formie postanowienia przez 3 sędziów SN – a nie zarządzenia administracyjno-porządkowego Przewodniczącego Wydziału IWSN. Nie wykazano bezzasadności skargi z 15.08.2012r. (z. 37) i poświadczono nieprawdę o znaczeniu prawnym, że prawidłowe jest wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego gdy – nie zostały prawomocnie załatwione kwestie wpadkowe – i tym samym prawidłowe jest umorzenie postępowania zażaleniowego przez II instancję sądową, czyli przez  SN wpadkowego postępowania o zawieszenie postępowania przed sądem I instancji, mimo iż rozstrzygnięcie merytoryczne w postępowaniu mieszanym jakim jest sądowa kontrola działalności prokuratorskiej – nie jest prawomocne – zgodnie z art. 459 § 1 Kpk w zw.z art. 176.1 Konstytucji RP bowiem na rozstrzygnięcie merytoryczne Janusz Komór również złożył zażalenie. Zignorowano art. 304 § 2 Kpk i tym samym udaremniono postępowanie karne przeciwko sędziom SN,

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258, 271, 276 Kk

 

Pierwszego Prezesa SN, Stanisława DĄBROWSKIEGO, któremu zarzuca się niedopełnienie obowiązków służbowych z powodu niezałatwienia skargi z 15.08.2012r. (z. 37) na sędziów IW SN i przekazania jej do załatwienia organowi nieuprawnionemu o czym świadczy pismo dyrektora Biura Studiów i Analiz SN z 29.08.2012r. (z. 38),  udaremniającego postępowanie karne przeciwko SSN co zaakceptował Pierwszy Prezes SN w piśmie z 02.10.2012r. (z. 41) nie wykazując bezzasadności zarzutów postawionych w skardze z 14.09.2012r. i poświadczając nieprawdę o znaczeniu prawnym iż postanowienie IW SN z 05.07.2012r. sygn. akt WZ 20/12 – wydane w I instancji – jest niezaskarżalne wbrew art. 425 § 1 Kpk i art. 176.1 Konstytucji RP,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258, 271 Kk,

 

Sędziów Wydziału III Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych (IP, US i SP)  SN Małgorzaty GERSDORF, Jolanty FRAŃCZYK, Romana KUCZYŃSKIEGO, którym zarzuca się, że celowo i świadomie nie sporządzili w terminie ustawowym uzasadnienia postanowienia z 03.11.2011r. sygn. akt III SW 53/11 (z. 57) o nienadaniu dalszego biegu protestowi wyborczemu Janusza Komóra przeciwko ważności wyborów parlamentarnych w ciągu 7 dni – wbrew art. 357 § 2 i 3 Kpc, które zostało doręczone mu w dniu 12.12.2012r. mimo iż posiedzenie całej Izby SN – jako II instancji – zostało wyznaczone na 14.12.2012r. SSN poświadczyli nieprawdę o znaczeniu prawnym w postanowieniu, że niemożność głosowania na kandydatów danej listy – nie może stanowić protestu wyborczego – mimo iż ta niemożność powstała w wyniku przestępstwa przeciwko wyborom popełnionego przez Państwową Komisję Wyborczą z powodu niewydania  przez nią ZAŚWIADCZENIA o zarejestrowaniu 21 list kandydatów w terminie do 33 dnia przed dniem głosowania zwłaszcza iż 21 lista została zarejestrowana w dniu 05.09.2012r. (z. 49) i nie było potrzeby zaskarżenia postanowienia Okręgowej Komisji Wyborczej, a PKW jest zobligowana na mocy art. 217 § 3 Kpa w zw. z art. 160 § 1 pkt 10 Kw do wydania zaświadczenia w terminie 7 dni od daty złożenia wniosku i w tym przypadku nie istnieje obowiązek osobistego złożenia wniosku zwłaszcza iż chodzi tu tylko o poświadczenie faktu rzeczywiście dokonanego. Poświadczono nieprawdę o znaczeniu prawnym, że Sąd Najwyższy może oceniać wadliwości – od dnia wyborów do dnia ogłoszenia ich wyników. Ponadto czym innym jest czynność rejestracji niż czynność wydania zaświadczenia, a ponieważ uprzednio sam Sąd Najwyższy stwierdził iż stanowisko PKW w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia nie podlega w świetle przepisów Kodeksu wyborczego zaskarżeniu dlatego w sposób oczywisty sędziowie SN – nadużyli art. 243 § 2 Kw – ze szkodą dla kandydata, który został bezprawnie pozbawiony biernego prawa wyborczego i tym samym ze szkodą dla PAŃSTWA PRAWA  i uczynili bezużytecznym protest wyborczy, którym nie mieli prawa wyłącznego rozporządzania jako I instancja sądowa. Skoro wnioski o zarejestrowanie list kandydatów można składać do 40 dnia przed dniem wyborów i musi to być dokonane osobiście, a wydanie zaświadczenia musi nastąpić w terminie 7 dniowym to Okręgowa Komisja Wyborcza zobligowana jest do wydania w tym terminie postanowienia o odmowie zarejestrowania lub o rejestracji – i tak się stało,

 

                              to jest o popełnieniu czynów z art. 231, 258, 271, 276 Kk,

 

Prezesa IP, US i SP SN Waleriana SANETRĘ, któremu zarzuca się poświadczenie nieprawdy w protokóle posiedzenia całej Izby SN z 14.12. 2011r. iż Janusz Komór wbrew art. 242 § 1 Kw – nie jest uczestnikiem postępowania w II instancji – w związku z protestem przeciwko ważności wyborów parlamentarnych w 2011 roku i o wydaniu przez niego zarządzenia o wydaleniu z sali posiedzeń Janusza Komóra. Faktem oczywistym jest, że przewodniczący składu orzekającego takiego zarządzenia nie wydał bo nawet gdyby wydał to zobligowany był pouczyć Janusza Komóra o prawie zażalenia do całego składu orzekającego na mocy art. 226 Kpc w zw. z art. 13 § 2 Kpc w zw. z art. 176. 1 Konstytucji RP,

to jest o popełnieniu czynów z art. 231, 271 Kk,

Sędziów Izby P, US i SP SN  Kazimierza JAŚKOWSKIEGO, Halinę KIRYŁO, Macieja PACUDĘ, którym zarzuca się iż w postanowieniu (z. 71-73) z 09.01.2012r. sygn. akt III SO 15/11 o odrzuceniu zażalenia z 30.11.2011r. na postanowienie (z. 57) SN z 03.11.2012r. –  wydane w I instancji sądowej – zażalenie nie przysługuje wbrew art. 518 Kpc pomimo, że Sąd Najwyższy sprawę ważności wyborów parlamentarnych rozpoznaje od początku do końca w trybie nieprocesowym na mocy art. 242 § 1 Kw. Także poświadczono nieprawdę o znaczeniu prawnym, że art. 78 zd.2 Konstytucji RP przewiduje wyjątek w postaci niezaskarżalności rozstrzygnięć organów pierwszej instancji bowiem przepis ten dotyczy jedynie naczelnych organów w stosunku do których nie ma organów wyższego stopnia i środek zaskarżenia lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoznaje – ten sam – organ naczelny. Kolejnym poświadczeniem nieprawdy o znaczeniu prawnym jest stwierdzenie iż art. 183 Konstytucji sprzeciwia się traktowaniu SN jako sądu pierwszej lub drugiej instancji i SN zawsze orzeka poza tokiem instancji – czyli sędziowie ignorują nadzór SN nad działalnością sądów powszechnych i wojskowych w zakresie orzekania  i wykonywania innych czynności określonych w art. 101 Konstytucji RP – czyli prowadzenia sprawy  ważności wyborów od początku do końca – w trybie nieprocesowym zgodnie z art. 242 § 1 Kodeksu wyborczego. Również rozmija się z prawdą stwierdzenie iż postępowanie w sprawie protestu przeciwko ważności wyborów jest o charakterze mieszanym, gdyż takim może być postępowanie administracyjno-sądowe gdzie również obowiązuje zasada dwuinstancyjności postępowania sądowego czego przykładem jest art. 477 z ind.14a Kpc i art.459 § 1 Kpk przy nadzorze działalności prokuratorskiej w zw. z art. 459 § 1 Kpk i art. 176.1 Konstytucji RP. Poświadczono nieprawdę o znaczeniu prawnym, że bezwzględny art. 176.1 Konstytucji RP dotyczy tylko rozstrzygnięć merytorycznych, czyli co do istoty sprawy – a nie incydentalnych (wpadkowych) i zignorowano art. 18.1 ustawy o Trybunale Stanu oraz art. 36.4 i art. 46.2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Nie wzięto pod uwagę z urzędu uregulowania w art. 394 § 4 Kw w sprawie ważności wyborów samorządowych dającego składającemu protest wyborczy prawo zażalenia do II instancji sądowej, a także w drodze analogii art. 106 § 5 Kpa. Zignorowany został zarzut niedopełnienia obowiązków nałożonych przez art. 2, 7 oraz art.45.1 Konstytucji RP w zakresie jawności postępowania sądowego. Nie dopełniono obowiązku załatwienia zażalenia z 30.11.2012r. w rozsądnym terminie skoro posiedzenie drugiej instancji sądowej zostało wyznaczone na 14.12.2011r. Powołanie się na art. 398 z ind. 2 Kpc jest nieporozumieniem, a uzasadnienie zostało sporządzone wbrew art. 357 § 2 i 3 Kpc,

 

to jest o popełnienie czynów z art.231, 258, 271 Kk,

 

Pierwszego Prezesa SN  Stanisława DĄBROWSKIEGO, któremu zarzuca się poświadczenie nieprawdy o znaczeniu prawnym w piśmie z 05.03.2012r. (z. 78), że postanowienie SN z 09.01.2012r. (z.71-73)  – wydane w I instancji – o odrzuceniu zażalenia z 30.11.2011r.(z. 55)  na postanowienie SN z 03.11.2012r (z. 57) o pozostawieniu protestu wyborczego bez dalszego biegu  jest niezaskarżalne wbrew art.394 § 1 pkt 11 Kpc i art. 394 z ind.1 § 3 Kpc, a uzasadnienie sporządzono na wniosek          Janusza Komóra z 20.01.2012r. (z. 69) skoro żądał jedynie doręczenia kserokopii orzeczenia. Poświadczono także nieprawdę iż postanowienie zostało wydane w rozsądnym terminie dlatego bezzasadne jest zastosowanie art. 304 § 2 Kpk w zw. z art. 231, 258, 276 Kk. Nie dopełniono także obowiązku nałożonego przez art. 237 Kpa i wniosku-skargi z 27.03.2012r. (z. 80) do dzisiaj nie załatwiono,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258, 271 Kk,

 

Sędziów Izby P, US i SP   SN Katarzynę GONERĘ, Zbigniewa KORZENIOWSKIEGO, Jerzego KUŹNIARA, którym zarzuca się iż wydając postanowienie w dniu 13.03.2012r. sygn. akt III SO 3/12 (z. 81-82) o odrzuceniu zażalenia z 14.02.2012r.(z. 75-76) na postanowienie SN o odrzuceniu zażalenia pozbawili Janusza Komóra prawa do sądu II instancji, to jest pełnego składu Izby P, US i SP SN  i nie dopełnili obowiązku przekazania sprawy wbrew art. 395 § 2 Kpk w zw. z art. 394 z ind. 1 § 3 Kpc w zw. z art. 394 § 1 pkt 11 Kpc w zw. z art. 13 § 2 Kpc – i uczynili zażalenie bezużytecznym, którym nie mieli prawa wyłącznego rozporządzenia na posiedzeniu niejawnym skoro nie uwzględnili oczywiście uzasadnionego zażalenia z 14.02.2012r. i w drodze poplecznictwa

–   7   –

 

poświadczyli nieprawdę o niezaskarżalności postanowienia SN wydanego w I instancji w charakterze sądu powszechnego w sprawie ważności wyborów parlamentarnych o czym świadczy obowiązek procedowania w trybie nieprocesowym – a nie w charakterze sądu wojskowego. Kontrola orzeczeń SN została jednoznacznie określona w bezwzględnym art. 176.1 Konstytucji RP nie dokonującym różnicowania na sądy powszechne, czy też wojskowe, zwłaszcza iż SN pełni zarówno funkcję sądu powszechnego jak i wojskowego. Zignorowano art. 518 Kpc w zw. z art. 242 § 1 Kw. Zupełnie niedorzeczne jest powołanie się na fakt oczywisty, że w postępowaniu cywilnym nie każde orzeczenie sądu powszechnego DRUGIEJ instancji podlega zaskarżeniu skoro w sprawie ważności wyborów mamy do czynienia z działaniami ODRZUCANIA zażaleń na etapie PIERWSZEJ instancji sądowej. Ponadto postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 258, 271, 276 Kk,

 

Sędziów Izby P, US i SP  SN  Kazimierza JAŚKOWSKIEGO, Macieja PACUDĘ, Romualda SPYTA, którym zarzuca się nadużycie uprawnień poprzez wydanie postanowienia (z. 84-85) w dniu 12.06.2012r. sygn. akt III SO 7/12 o odrzuceniu na posiedzeniu NIEJAWNYM zażalenia Janusza Komóra z 24.04.2012r. (z. 83) oczywiście uzasadnionego i zarzucającego nieważność postępowania w wydaniu postanowienia SN o odrzuceniu zażalenia na postanowienie SN o odrzuceniu zażalenia i nieprzekazaniu zażalenia z 24.04.2012r. do II instancji sądowej wbrew art. 395 § 2 Kpk, która wydałaby orzeczenie ostateczne. W wydaniu postanowienia uczestniczyli sędziowie K.JAŚKOWSKI i Maciej PACUDA podlegający wyłączeniu ze sprawy, gdyż uczestniczyli w wydaniu zaskarżonego postanowienia z 09.01.2012r. III SO 15/11 (z. 71-73).  Postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej i uczyniono zażalenie bezużytecznym, gdyż sędziowie I instancji nie mieli prawa wyłącznego nim rozporządzenia,

 

to jest popełnienie czynów z art. 231, 258, 271, 276 Kk,

 

Prezesa Izby P, US i SP  SN  Waleriana SANETRĘ i przewodniczącego Wydziału III Izby P, US i SP  SN  Kazimierza JAŚKOWSKIEGO, którym zarzuca się uczynienie bezużytecznym, ukrycie zażalenia z 09.07.2012r. (z. 86), którego nie odnalazła prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawy Śródmieście Północ,

 

to jest popełnienie czynów z art. 231, 258, 276 Kk,

 

Dyrektora Biura Studiów i Analiz SN  Krzysztofa ŚLEBZAKA, któremu zarzuca się iż w piśmie z 11.10.2012r. (z. 88) poświadczył nieprawdę o znaczeniu prawnym, że  zażalenie z 09.07.2012r. (z. 86) do II instancji sądowej nie mogło zostać merytorycznie rozpoznane – wbrew art. 394 § 1 pkt 11 Kpc w zw. z art. 394 z ind. 1 § 3 Kpc w zw. z art. 395 § 2 Kpk w zw. z art. 518 Kpc w zw. z art. 242 § 1 Kw – skoro składy 3 osobowe- odrzucały oczywiście uzasadnione – zażalenia Janusza Komóra i uzasadniały swoje postanowienia co jednoznacznie świadczy o prawie zaskarżenia do II instancji i co wynika z art. 357 § 2 Kpc, a także przez analogię z art. 394 § 4 Kw, gdyż musi to być zgodne z art.176.1 Konstytucji RP w zw. z art. 78 zd.2 Konstytucji RP, który absolutnie nie wyklucza trybu zaskarżenia a jedynie w drodze wyjątku daje możliwość organowi naczelnemu do podjęcia decyzji zarówno w I jak i II instancji i co musi być zgodne z art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Dyrektor Biura nie jest organem właściwym do wypowiadania się i załatwiania zażalenia z 09.07.2012r., a nienadanie mu prawidłowego biegu jest uczynieniem go bezużytecznym mimo iż dyrektor Biura Studiów i Analiz SN działający z nieprawidłowego upoważnienia Pierwszego Prezesa SN nie miał prawa, ani nikt inny poza II instancją sądową, wyłącznego nim rozporządzenia,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 258, 271, 276 Kk,

 

Pierwszego Prezesa SN  Stanisława DĄBROWSKIEGO, któremu zarzuca się brak kontroli nad prezesem Izby P, US i SP  SN  Walerianem SANETRĄ i upoważnienie (z.88) dyrektora Biura Studiów i Analiz SN  do załatwienia skargi z 14.09.2012r. (z. 87) na SSN PREZESA Izby P, US i SP  SN, który spowodował ukrycie zażalenia z 09.07.2012r. Zignorowana została skarga-zawiadomienie o popełnieniu przestępstw i nie dopełniono obowiązku nałożonego przez art. 238 § 1 Kpa podania uzasadnienia faktyczno-prawnego odmownego stanowiska z 03.12.2012r. (z. 92)  to jest wykazania bezzasadności zarzutów postawionych w skardze z 22.11.2012r. (z. 91),

 

to jest popełnienie czynów z art. 231, 239, 258, 271, 276 Kk,

 

Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie Grażynę ADASZKIEWICZ, której zarzuca się iż wydając w dniu 03.07.2012r. postanowienie ostateczne (z. 95) o pozostawieniu odwołania z 06.10.2011r. (z. 94) do Ministra Finansów bez rozpoznania poświadczyła w nim nieprawdę o znaczeniu prawnym, że odwołanie nie spełniło wymogów formalnych z art. 222 Ordynacji podatkowej  (Op) skoro żądało uchylenia zaskarżonych decyzji, będących dowodami w sprawie nadzorczej i postawiło konkretne zarzuty rażącego naruszenia prawa. Dokonano niepełnego pouczenia w postanowieniu bowiem w sprawie nieważności postanowienia oprócz sądu właściwy jest także Minister Finansów i o to w skardze z 16.07.2012r.(z. 96)  zwrócił się Janusz Komór, którą w dniu 01.10.2012r. załatwiła podwładna wicedyrektor IS Elżbieta SOWIŃSKA w dniu 01.10.2012r., czyli dyrektor IS nadużyła art. 232 § 1 Kpa i nie dopełniła obowiązku nałożonego przez art. 256 Kpa oraz nie dopełniła obowiązku z art. 139 § 2 Op o czym świadczy postanowienie z 27.08.2012r. (z. 100) oraz zarzut z 27.10.2012r.(z. 101) o nieistnieniu obowiązku i niszczeniu mikroprzedsiębiorców  przez co Pokrzywdzony poniósł szkodę w wysokości  50.000 PLN,

 

to jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258, 271, 276 Kk,

 

Dyrektora Departamentu Podatków Dochodowych Ministerstwa Finansów Ewę ADAMIAK, której zarzuca się iż w piśmie z 31.07.2012r. (z.97) poświadczyła nieprawdę o znaczeniu prawnym, że w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora Izby Skarbowej właściwy jest na mocy art. 248 § 2 pkt Op dyrektor IS skoro przepis ten jednoznacznie stanowi, że dyrektor Izby Skarbowej właściwy jest do stwierdzenia niewłaściwości decyzji wydanej przez ten organ czyli – Izbę Skarbową – a nie dyrektora. Natomiast art. 248 § 2 pkt 3 Op stanowi, że właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora IS jest Minister Finansów dlatego nadużyto art. 170 § 1 Op i wbrew art. 232 § 1 Kpa przekazano skargę z 16.07.2012r. (z. 96) do organu, którego działalności dotyczyła. Ponadto dyrektor skargę z 14.09.2012r. (z. 98) do Ministra Finansów przekazała wbrew art. 256 Kpa do załatwienia swojej podwładnej wicedyrektor Marii KALINOWSKIEJ o czym świadczy zawiadomienie z 11.10.2012r. (z. 99) powielające błędy swojej przełożonej,

 

To jest o popełnienie czynów z art. 231, 239, 258, 271, 276 Kk.

 

 

 

          U Z A S A D N I E N I E

 

                        Sprawa przestępczości zorganizowanej sędziów Izby Wojskowej SN i Pierwszego Prezesa SN ma miejsce w okresie od grudnia 2011 roku do 02.10.2012r.,

 

dowód ׃ akta sprawy Izby Wojskowej Sądu Najwyższego WZ 41/11,

WZ 9, 10, 17, 18, 20/12, BSA II – 055 –  125, 139, 167/12

 

Istota rzeczy polega na tym, że przyjęto iż na postanowienia SN wydane z wniosku

o wyłączenie sędziego i o zawieszenie postępowania  – jako wydane w I instancji  – nie przysługuje zażalenie wbrew art. 176.1 Konstytucji RP i art. 425 § 1 Kpk.

Przyjęto praktykę wbrew przepisowi szczególnemu – art. 429 § 1 i 2 Kpk – że prezes upoważnia sędziego do wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia, a następnie wyznacza jednego sędziego – jako II instancję – celem utrzymania w mocy zarządzenia swojego kolegi.

W skrajnym przypadku prezes IW SN upoważnia (z. 12)  sędziego do nieprzyjęcia zażalenia (z.11), a następnie sam utrzymuje to w mocy (z. 15) wbrew art. 30 § 2 Kpk i art. 57 ustawy o SN.

Innym sposobem czynienia środka zaskarżenia bezużytecznym jest upoważnienie sędziego przez prezesa do wydania zarządzenia (z.23) o załączeniu zażalenia do akt sprawy – bez podstawy prawnej – i tym samym ominięciu art. 429 § 1 i 2 Kpk i art. 176.1 Konstytucji RP w zw. z art. 426 § 1 Kpk. Dlatego w zw. z art. 426 § 1 Kpk, gdyż przepis ten jednoznacznie stanowi o dwuinstancyjności postępowania sądowego w sprawach karnych i tylko od orzeczenia sądu II instancji na skutek odwołania – a nie wniosku – odwołanie nie przysługuje. Mając na względzie treść art. 426 § 2 Kpk w stosunku do SN to należy mieć na względzie, że art. 425 § 1 Kpk i bezwzględny art. 176.1 Konstytucji RP – stanowią inaczej.

                  Kolejnym skrajnym przypadkiem jest wydanie zarządzenia administracyjno-porządkowego (z.30) przez przewodniczącego Wydziału Odwoławczo Kasacyjnego IW SN – wbrew art. 429 i 430 Kpk – o pozostawieniu zażalenia bez podejmowania czynności procesowych i pouczeniu  o braku prawa do zażalenia bez podania – wbrew art. 459 § 3 Kpk w zw. z art. 466 § 1 Kpk – zakazu ustawowego.

Niedorzeczne jest postanowienie (z. 35) o umorzeniu postępowania w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt Kp 46/11 o odmowie zawieszenia postępowania – do czasu prawomocnego załatwienia wniosków o stwierdzenie niewłaściwości sądu, wyłączenia sędziego delegowanego jako przewodniczącego składu orzekającego, zawieszenia postępowania w związku z wcześniejszym postanowieniem SN. Mimo to sędziowie SN tolerowali wydanie przedwczesnego rozstrzygnięcia merytorycznego pomimo niezałatwienia prawomocnie kwestii wpadkowych i poświadczyli nieprawdę o znaczeniu prawnym, że rozstrzygnięcie Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z 15.05.2012r. sygn. akt Kp 46/11 utrzymującego w mocy postanowienie prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie  odmawiającego wszczęcia śledztwa przeciwko prokuratorom i sędziom wojskowym wszystkich szczebli – jest prawomocne – wbrew art. 459 § 1 Kpk i art. 176.1 Konstytucji RP.              

                   Następnie Pierwszy Prezes SN nie dopełnił obowiązku nadzorczego nad sędziami

SN i dyrektorem Biura Studiów i Analiz SN i bez wykazania bezzasadności zarzutów skargi (z. 27) nadużył art. 239 Kpa i poświadczając nieprawdę o znaczeniu prawnym co do braku nowych okoliczności udaremnił postępowanie karne przeciwko swoim podwładnym wbrew obligatoryjnemu art. 304 § 2 Kpk w zw. z art. 231, 239, 258, 271, 276 Kk (z. 28, 41).

 

Przestępczość zorganizowana Sędziów Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych SN, Przewodniczącego Wydziału III i Prezesa tej Izby,  Dyrektora Biura Studiów i Analiz SN, oraz Pierwszego Prezesa SN ma miejsce w okresie od 03.11.2011r. do 03.12.2012r. w związku ze sprawą ważności wyborów parlamentarnych w 2011 roku,

dowód ׃ akta sprawy Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego o sygn. III

SW 53/11,III  SO 15/11, III SO 3, 7/12, I Prez.

184/12,I PP V-051- 234/12, BSA III-055-186/12

 

Istota sprawy polega na tym, że SN wydał postanowienie w dniu 03.11.2011r. (z. 57) – w I instancjinadużywając art. 243 § 2 Kw i poświadczając w tym orzeczeniu nieprawdę o znaczeniu prawnym  iż możliwość złożenia środka zaskarżenia do Państwowej Komisji Wyborczej w przedmiocie rejestracji list kandydatów wykluczyła nadanie dalszego biegu protestowi wyborczemu Janusza Komóra skoro zarzut dotyczył niewydania zaświadczenia przez PKW dającego prawo zarejestrowania pozostałych list kandydatów bez poparcia i braku możliwości zaskarżenia stanowiska PKW. Zignorowano zarzut podania niepełnego kalendarza wyborczego – a zwłaszcza  braku podania terminu zakończenia rejestracji list przez Okręgowe Komisje Wyborcze i tym samym braku podania terminu wydania zaświadczenia przez PKW. Ustalony  przez ustawę Kpa termin 7 dniowy do wydania zaświadczenia zakreślał również tygodniowy termin rejestracji list po 40 dniu przed dniem wyborów. Skoro wnioski o zarejestrowanie list kandydatów musiały być złożone osobiście (art. 211 Kw) do 40 dnia przed dniem wyborów to absurdalne jest stanowisko iż listy musiały być zarejestrowane przed 40 dniem. Zignorowano obowiązek nałożony przez art. 217 § 3 Kpa – a nie Kw – w zw.z art. 160 § 1 pkt 10 Kw oraz art. 57 § 5 Kpa. Ponadto do czasu prawomocnego załatwienia zawiadomień Janusza Komóra o przestępstwach przeciwko wyborom popełnionym przez prezydenta RP i Państwową Komisję Wyborczą z 12.09.2011r. i z 11.10.2011r. i złożonym zgodnie z właściwością rzeczową do Prokuratora Generalnego nie powinno być wydane postanowienie w dniu 03.11.2011r. przez Sąd Najwyższy do czasu prawomocnego załatwienia tych zawiadomień, zwłaszcza iż został złożony wniosek o jawne rozpoznanie protestu wyborczego na mocy art. 45.1 Konstytucji RP.

                 Protest wyborczy Janusza Komóra nie zawierał żadnych wad formalnych co potwierdziło stanowisko (z. 46) upoważnionego – wbrew art. 242 § 1 Kw – zastępcy Prokuratora Generalnego o rzekomej bezzasadności zarzutów w przeciwieństwie do stanowiska PKW o odrzuceniu protestu wyborczego (z.48), czyli nienadania mu dalszego biegu.

Zgodnie z art. 176.1 Konstytucji RP i art. 518 Kpc w zw. z art. 242 § 1 Kw zostało w dniu 30.11.2011r. (z.55) złożone zażalenie do II instancji  – czyli pełnego składu Izby SN – pomimo iż do tego czasu Janusz Komór nie dysponował uzasadnieniem postanowienia z 03.11.2011r. Nie nadano prawidłowego biegu temu zażaleniu i wyznaczono celowo i świadomie termin jego rozpoznania w dniu 09.01.2012r., to jest po zakończeniu posiedzenia przez II instancję w dniu 14.12.2011r. Przez analogię należało zastosować art. 394 § 4 Kw skoro ustawodawca przewidział zgodnie z art. 176. 1 Konstytucji dwuinstancyjność postępowania w sprawie ważności wyborów samorządowych, a art. 242 § 1 Kw nakazywał bezwzględnie stosować przed SN postępowanie nieprocesowe, czyli sprawowanie wymiaru sprawiedliwości w charakterze sądu powszechnego. Dlatego też uporczywe było składanie przez Janusza Komóra kolejnych zażaleń aby II instancja wydała orzeczenie ostateczne. Niedorzeczne jest stanowisko, że SN nie orzeka w toku instancji, czyli w I i II instancji skoro sprawa ważności wyborów parlamentarnych toczy się od początku do końca – przed Sądem Najwyższym w trybie nieprocesowym.

                 Zażalenie na odrzucenie zażalenia, jeśli nie nastąpiło jego uchylenie w trybie art. 395 § 2 Kpk, musiało być przekazane do II instancji a co nie nastąpiło wbrew art.518 Kpc w zw. z art. 394 § 1 pkt  11 Kpc w zw. z art. 394 z ind. 1 § 3 Kpc w zw. z art. 395 § 2 Kpc w zw. z  art. 242 § 1 Kw. Nie zastosowano się co do JAWNOŚCI postępowania w trybie art. 395 § 2 Kpc.

Powyższe nieprawidłowości tolerowali sędziowie funkcyjni z Pierwszym Prezesem SN włącznie, który scedował swoje obowiązki na dyrektora Biura Studiów i Analiz SN, który jednak nie jest uprawniony do załatwiania skarg na sędziów SN, ale to czynił i uzurpował sobie prawo występowania nawet jako organ nadzorczy, udaremniając postępowania karne przeciwko sędziom a nawet samemu sobie.

Prokuratura nie ustosunkowała się do zarzutu uczynienia zażalenia z 09.07.2012r.(z. 86) bezużytecznym – ukrycia tego dokumentu – jak i nie dostrzegła bezczynności Pierwszego Prezesa SN w załatwieniu wniosku-zawiadomienia z 27.03.2012r. (z.80), zawierającego niepodważalne zarzuty oczywistego bezprawia i żądanie  spowodowania ścigania karnego na mocy obligatoryjnego art. 304 § 2 Kpk.

Pierwszy Prezes SN zignorował także zarzuty bezprawia zawarte w skardze z 22.12.2012r.(z. 91) oraz żądanie spowodowania ścigania karnego swoich podwładnych i poświadczył nieprawdę o znaczeniu prawnym w piśmie z 03.12.2012r. (z. 92) iż zostały wyjaśnione wszelkie kwestie sporne i że w sprawach wyborczych znajdują zastosowanie przepisy Kpc o postępowaniu nieprocesowym – tylko wówczas – gdy pewne kwestie nie zostały wprost i wyraźnie uregulowane bezpośrednio w przepisach prawa wyborczego. Art. 242 § 1 Kw nie zawiera sformułowania, że przed SN stosuje się odpowiednio przepisy postępowania nieprocesowego – tylko kategorycznie stanowi iż w postępowaniu przed SN stosuje się tryb nieprocesowy, a to jest zasadnicza różnica.

 

Istotą spraw podatkowych jest to, że z powodu błędnego ustalania limitu (z. 101) z art. 113.1 ustawy o podatku VAT ze względu na przyjmowanie – wartości dodanej, inaczej wartości sprzedaży opodatkowanej za przychód brutto – urzędy i izby skarbowe niszczą  drobnych przedsiębiorców poprzez nakładanie nieistniejących obowiązków, przeciągają sprawy w czasie wbrew ustawowym terminom, pozbawiają ministra finansów nadzoru nad swoją działalnością, uzurpują sobie prawo bycia sędzią we własnej sprawie w czym pomagają im funkcjonariusze publiczni z Ministerstwa Finansów odsuwając problemy dla własnego wygodnictwa i narażając przedsiębiorców na poważne szkody, a tym samym całą gospodarkę. Przekazywanie spraw z Ministerstwa Finansów wbrew przepisom skargowym następuje bez formy decyzyjnej bowiem stwierdzenie niewłaściwości rzeczowej winno nastąpić w takiej formie. W związku z powyższym istnieje tzw. UKŁAD ZAMKNIĘTY, stanowiący przestępczość zorganizowaną,

 

dowód ׃ akta podatkowe Izby Skarbowej w Warszawie,

akta skargowe Ministerstwa Finansów.

Informuję Wysoki Sąd, że został złożony wniosek do Sądu Najwyższego Sądu Dyscyplinarnego o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów Sądu Najwyższego objętych subsydiarnym aktem oskarżenia.

 

 

O sprawie będę na bieżąco informować.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s